Πριν από λίγους μήνες, στο άρθρο «Όταν η Τεχνολογία γίνεται Δημοκρατικό Πρόβλημα», προσπάθησα να θέσω ένα ερώτημα που ξεπερνά τα στενά όρια της Πληροφορικής:
Μπορεί μια χώρα να θεωρείται πραγματικά ψηφιακή, όταν ένα σημαντικό μέρος των πολιτών της δυσκολεύεται να συμμετάσχει στον ψηφιακό κόσμο;
Η ανάπτυξη του gov.gr, των ψηφιακών υπηρεσιών, των δικτύων και των νέων τεχνολογιών είναι αναμφίβολα σημαντική. Όμως η πραγματική ψηφιακή πρόοδος δεν μπορεί να μετριέται μόνο από το πόσες υπηρεσίες μεταφέρθηκαν στο Internet. Πρέπει να μετριέται και από το πόσοι άνθρωποι μπορούν πραγματικά να τις χρησιμοποιήσουν.
Αυτό ήταν και το βασικό θέμα της πρόσφατης συζήτησής μου γύρω από το άρθρο.
Η τεχνολογία δεν είναι πλέον μόνο τεχνικό ζήτημα
Όταν ένας πολίτης δεν διαθέτει τις απαραίτητες ψηφιακές δεξιότητες, το πρόβλημα δεν περιορίζεται στο ότι δυσκολεύεται να χρησιμοποιήσει έναν υπολογιστή ή μια εφαρμογή. Μπορεί να δυσκολεύεται να συναλλαχθεί με το Δημόσιο, να ενημερωθεί, να εργαστεί, να εκπαιδευτεί ή ακόμη και να συμμετάσχει ισότιμα στη δημόσια ζωή. Γι’ αυτό η ψηφιακή παιδεία είναι πλέον μια μορφή σύγχρονου αλφαβητισμού.
Και το ψηφιακό χάσμα δεν είναι μόνο τεχνολογικό χάσμα. Είναι σταδιακά και χάσμα κοινωνικής και δημοκρατικής συμμετοχής.
Δεν αρκεί να ψηφιοποιήσουμε το κράτος
Η Ελλάδα έχει κάνει σημαντικά βήματα στην ψηφιοποίηση των υπηρεσιών της. Το επόμενο όμως στάδιο είναι δυσκολότερο: να περάσουμε από την ψηφιοποίηση υπηρεσιών στη δημιουργία μιας πραγματικά ψηφιακής κοινωνίας.
Αυτό απαιτεί εκπαίδευση από το σχολείο μέχρι την τρίτη ηλικία, ουσιαστική υποστήριξη των πολιτών που μένουν πίσω, ανάπτυξη των ψηφιακών δεξιοτήτων και – κυρίως – μια μακροχρόνια εθνική στρατηγική που δεν αλλάζει κάθε φορά που αλλάζει κυβέρνηση.
Η τεχνολογία είναι το εργαλείο. Το πραγματικό ερώτημα είναι ποιοι μπορούν να το χρησιμοποιήσουν και για ποιο σκοπό. Και εκεί η συζήτηση παύει να αφορά μόνο τους ανθρώπους της Πληροφορικής.
Αφορά όλους μας.
Δείτε τη συνέντευξη και διαβάστε το αρχικό άρθρο:
«Όταν η Τεχνολογία γίνεται Δημοκρατικό Πρόβλημα»
Το ερώτημα παραμένει:
Αν η ψηφιακή παιδεία είναι ο νέος αλφαβητισμός, μπορούμε να μιλάμε για πλήρη ψηφιακή δημοκρατία όταν ένα σημαντικό μέρος της κοινωνίας δεν διαθέτει ακόμη τις απαραίτητες ψηφιακές δεξιότητες;
